Bart Vermeer

Bart werd geboren te Brussel. Rollenspellen, verhalen en films domineerden al van in het begin zijn leven. Reeds vroeg  maakte hij fictieve reportages met zijn vrienden op super-8 en VHS (met een grote Panasonic recorder rond de nek) en wat later met een camcorder. Op die manier beleefde hij al filmend  zijn jeugd. Ook door analoge en, meer recent, digitale fotografie raakte hij gepassioneerd. Kortom alles wat ook maar met beeld, verhaal en het vastleggen ervan te maken heeft, leerde hij spelenderwijs kennen.

Op zijn 19de begon hij zijn studies aan de filmschool. Vier jaar en enkele kortfilms later behaalde hij zijn master in de filmkunst. Vervolgens stortte hij zich in het leven. Hij wilde alles leren kennen, wilde alle beroepen uitproberen en zocht in alle mogelijke omstandigheden naar materiaal dat kon dienen als bron voor verhalen.

In Leuven volgde hij tal van workshops op het gebied van theater, film en literatuur. Ondertussen werkt hij freelance als regisseur en docent. In 2004  publiceerde hij zijn eerste dichtbundel “Brutus en Medea”. In dat jaar won hij ook de kunstaanmoedigingsprijs en werd zijn theaterstuk “Strijdbare mannen” geselecteerd door de Vlaamse overheid als Nieuw Talent. Zijn recentste en ook zijn meest persoonlijke project is “Schaduwkrijgers”, een documentaire over een asielcentrum in België, die tevens een pleidooi is voor verdraagzaamheid.

Bart wil als verhalenmaker de mensen tot meer bewustzijn stimuleren .Vanuit wederzijdse belangstelling kwam hij al snel op hetzelfde spoor terecht als Ingrid en Sven.

Binnen Digi-Tale engageert Bart zich om zowel technisch als inhoudelijk te werken aan deze unieke verhalen. Het vertellen van verhalen op een niveau dat het louter commerciële of amuserende overstijgt; verhalen die ernaar verlangen om net dat ietsje meer te zijn, en op die manier bijdragen aan zin- en betekenisgeving, zoals het ademen van zuurstof, het leven zelf.